Ja, nee, leuk, WordPress. Bedankt ook. Klik ik op een verkeerd knopje om eens een ander thema voor mijn blog uit te proberen, blijkt vervolgens dat mijn oorspronkelijke thema gans niet meer voorhanden is, want kennelijk verouderd ofzo. Gnørr.
Niks kwijt hoor, geen paniek. Maar de boel moet even grondig op de schop om alle menu’s, reacties en aanverwante toeters en bellen weer aan de praat te krijgen. Op zich hemmeneks mis mee, af en toe een frisse wind door de brouwerij, alleen heb ik daar nu even totaal geen tijd voor. U merkt het vanzelf wel. In de tussentijd hier een plaatje van een cavia:
Wat óók hinderlijk onderhoudend is: Townscaper. Het spel (als je het zo wilt noemen) bestond al een tijdje in ontwikkelvorm, maar is onlangs officieel verschenen en nu ook als online demo voorhanden. Klik in de rondte en bouw schilderachtige huisjes, dorpjes, havens, binnentuinen, waslijnen en noemmaarop, plopperdeplop! En met deze webapp (rijmt op kebab) kun je nog rondlopen in je eigen creaties ook.
Update 5-12: Hah, kijk, ja, dat kan natuurlijk ook (dank, bezoeker uair01!): bestaande liedteksten gebruiken om de AI mee aan de haal te laten gaan. Haha, nou, wie raadt onderstaand Wombogedicht? (Klik voor vergroting.)
Wombogedicht
~~~~~
Allememachies. De techniek staat voor steeds minder en Roald Dahls Great Automatic Grammatizator is onderhand hoegenaamd werkelijkheid.
Zo kun je op app.wombo.art een willekeurige kreet invullen (“a frog eating too many bananas”, “the birth of a screwdriver”, noem maar op) en er wordt ter plekke een uniek plaatje van gemaakt, dat geregeld griezelig accuraat is (soms iets minder) en vaak nog poermooi ook.
Northern lights over a mountainMona Lisa on fireTerschellingAngry butterflyArnold Schwarzenegger eating an orangeDrabkikkerAragorn and Arwen sharing a cocktailSunglasses in a toilet bowlA Voronoi diagram full of birdsA Voronoi diagram full of frogsPhilip Glass smoking a cigarGöbekli Tepe in the rainConspiring magpies at nightA dodecahedron full of toilet paperA dodecahedron full of smurfsA dodecahedron full of Jennifer AnistonSwordfishtrombonesNinth and HennepinMonks stealing a pianoDonald Trump
Hoe werkt het? Geen idee precies, maar het is iets met Kunstmatige Intelligentie en Diepe Nep. Er zijn toenemende aantallen programma’s die zulks kunnen, zoals bijvoorbeeld ook DALL-E, dat ik een tijd geleden voorbij hoorde komen in het Nerdland Maandoverzicht (aanrader voor mensen die van nerds en maandoverzichten houden) en This Person Does Not Exist (jup, die gezichten worden dus ter plaatse gegenereerd) en Pixray (dank, reageerder Sarah!).
Wat Wombo zo te zien doet is bestaande plaatjes bij je tekst googelen (zo lijken die Aragorn/Arwen en Philip Glass me vrij direct gebaseerd op voorhanden beeldmateriaal [minus de rook en de cocktails dan], al heb ik de originelen zo gauw niet kunnen achterhalen) en die op een min of meer natuurlijke manier proberen te combineren, plus een kunstzinnig filter eroverheen. Aan sommige van mijn probeersels hierboven is te zien dat het algoritme meer doet dan simpelweg plaatje A en plaatje B naast elkaar zetten, want die Mona Lisa staat echt in de fik en die smurf-achtige blobbels en Jennifer Aniston zitten echt in die pogingen-tot-dodecaëder. Knap verbluffend, als u het mij vraagt. En ja, ook best wat eng.
De meeste van deze filmpjes zijn van het kaliber 3Blue1Brown, als in “ik volg hier 80% niet van maar het boeit me alsnog de pan uit.”
Wat maakt klanken dissonant? En zo ja, is dat erg?
Waarom een mens geen bel kan nadoen (zelfs geluidenmeester Beardyman niet).
De tritonus. Zo ongemakkelijk in het gehoor dat mensen denken dat de Katholieke Kerk hem probeerde te verdoezelen, maar dat is dus een mythe.
Een geheimzinnig stukje bladmuziek in het enige schilderij van Johannes Torrentius dat de Protestantse Kerk niet heeft weten te verdoezelen. Dank aan vader voor deze tip!
Ik was eens grondig aan het opstoffen geslagen in mijn internetverleden en kwam zo bij hele oude Youtubebezoeksels terecht (240p! gut ja, dat hád je toen), waaronder zich een paar nauwvergeten juweeltjes aandienden. Zoals het werk van eddie d, waar ik in 2010 eens over blogde. Ik mag dit al die tijd na dato nog even hard:
Poem #9
Cuore
Let Me Be Frank
EDIT. Haha, als dit toeval is is het wel heel toevallig: eddies laatste upload is van zes jaar geleden; ik reageer gisteren op een van zijn oude filmpjes, en vandaag verschijnt er spontaan een nieuwe.
Gut, blijk ik toch nog niet het hele internet uit te hebben. Ik had namelijk nog niet eerder van The Public Domain Review gehoord, u wel dan? Is een site die juweeltjes aan beeld en geluid van vroeger en nu vergaart die zich – neen! – in het publieke domein bevinden. Geweldig om in te grasduinen. Een onwillekeurige greep:
Alweer een tijd geen stereofoto’s geplaatst, dus hoog tijd voor weer eens een paar stereofoto’s. Van een regenboog. Of twee, want dezelfde regenboog is nooit dezelfde regenboog, laat staan als je er twee stereofoto’s van maakt, wat dus eigenlijk vier foto’s zijn. Nog mazzel dat het geen dubbele regenboog was (wat het wel was, want alle regenbogen zijn dubbele regenbogen, alleen zie je dat niet altijd).
Instructies hoe stereofoto’s te bekijken hier. Of koop/maak een stereokijker.
Heden leer ik twee (of eigenlijk drie) nieuwe Engelse woorden:
Greebles, ook wel nurnies: de overmatig ingewikkelde oppervlaktestructuren van blokjes, vlakken, leidingen en staketsels die je clichématige scifi-ruimteschepen vaak ziet hebben.
Just a moment. Just a moment. I’ve just picked up a fault in the AE-35 greeble.
Kitbashing: hoe propmakers vaak te werk gaan bij het vervaardigen van greebles/nurnies: door de onderdelen (of zelfs de bijelkaarhoudrekjes* daartussen) van bestaande modelbouwkits eclectisch tot iets nieuws te knutselen.
Blijkbaar mag je ook greeblies zeggen.
Nuttige kennis.
* En die heten dan weer sprues. Dank aan reageerder mrklnsprnt voor de aanvulling!
Man man man man man. Hoeveel basisboekjes “communiceren met de jeugd” heb je niet gelezen om te denken dat dit gaat aanslaan? Ik stel voor dat de Rijksoverheid er nog een coole rap bij doet.
En het is weer tijd voor een ferme kledder video’s uit mijn onuitputtelijke kijkgeschiedenis! Geniet ervan en dien gerust tips in. Nieuwe toevoegingen plaats ik bovenaan. Blader tussen de verschillende pagina’s met de knopjes onderaan deze post.
Een spontaan in me opgekomen schrift (al beginnen ze wel steeds verdachter op die van Victor te lijken), dat er een beetje uitziet als de groeven in een plaat, of een plattegrond van spoorlijnen, zoiets:
Het hele plaatje past niet in beeld: klik voor complete versie.
Voor hoe complex het moge lijken is het principe heel eenvoudig: de letters van het alfabet zijn blokjes van drie lijnen, die recht of gebogen kunnen zijn. De blokjes zet je naadloos achter en onder elkaar om het groevenpatroon te krijgen.
Het alfabet
is als volgt:
Het laatste teken (≡) wordt gebruikt als spatie/opvulling. Om letters te verdubbelen geef je ze een extra horizontale lijn (op een plek waar niet al een horizontale lijn zat):
Dus Drabkikker schrijf je zo:
Voor de esthetiek worden daarna nog de wobbelige verbindingen wat vloeiender gemaakt:
En met je eindresultaat mag je vervolgens naar hartelust strekken & pletten:
Cijfers
Toevoegseltje 6-8-2021: cijfers zijn er nu ook.
Er zit niet echt een logica in de tekens; misschien dat ik daar nog iets op bedenk. Of niet.
De curven in de cijfers vallen optisch wat uit de toon als je ze hun volle breedte geeft; ze mogen daarom ook wat smaller worden gemaakt, naar gelang wat in de context het prettigste resultaat geeft.
Voorbeeldtekst
Voor wie de tekst bovenaan deze pagina wil proberen te ontcijferen: hier is het complete plaatje, en hieronder twee alternatieve uitvoeringen ter assistentie (klik voor grote versies):
En je kunt je tekst natuurlijk ook verticaal draaien, waarom niet.
Ik luister geregeld naar Vlaamssprekende podcasts en aanverwanten, dus ik hoor op zich niet meer zo op van een trap het af of klig strijk, maar deze was nieuw voor me: dierf als verleden tijd van “durven”.
Hoor het hier Lieven Scheire zeggen op 34:19: dierf ik nie zegge wa da’k wou:
Merk trouwens ook deszelfden overvloedig gebruik van als zijnde op. Is dit ook een Vlaamsigheid, of gewoon een persoonlijke kwurk? Is fout hè! Mag niet! Op de prescriptieve pijnbank gij! Maar stiekem lijkt het een heel bruikbare hybride van “dat wil zeggen” en “bijvoorbeeld”.
En hoe zit het dan met die ándere gekke verleden tijd dorst? Nou, zo:
Wat blijkt? ‘Dorst’ is eigenlijk helemaal geen sterke verleden tijd. De vorm gaat terug op een nevenvorm van ‘durven’, namelijk ‘dorven’. De regelmatige verleden tijd daarvan is ‘dorfde’. Van daaruit is het maar een kleine stap naar ‘dorste’, die etymologisch goed beargumenteerd kan worden. De ‘s’ is net als de ‘f’ een zogeheten ‘wrijfklank’, waarbij je door het belemmeren van de luchtstroom een soort ruis maakt. Bij de ‘f’ doe je dat met onderlip tegen boventanden, bij de ‘s’ met je tong tegen de boventanden. Dat is dus maar een klein verschil. De ‘s’ lijkt bovendien meer op de ‘d’ dan de ‘f’, want de ‘d’ is ook met je tong tegen de boventanden.
Van de week ontvang ik anoniem het zelffermenteerkookboek Verrot Lekker in de post, en ik ben er tot op heden niet achter van wie het komt. Zo’n beetje al mijn aannemelijke vrienden en familie zijn al gepolst, en stuk voor stuk ontkennen ze betrokkenheid.
Dus, dan rest me slechts mijn blogpubliek. Biecht op, wie van jullie rekels is hier verantwoordelijk voor?
Wie u ook zij, ik vind het een tof kado. Ik wist weinig over fermentatie, nu iets meer. De makkelijkere recepten komen letterlijk neer op: hak aan stukken en leg geruime tijd in zout water. Het idee is dat de slechte verrotbacteriën daar dood aan gaan en de goede overblijven, met interessante smaken en gezondheden tot gevolg.
Inmiddels staan hier meerdere van zulke experimenten te borrelen in mijn keuken, in daartoe professioneel toegeruste emmers & vazen.
aardappel, wortel
aardpeer
Dus, nu geduld hebben of het een en ander over ca. een week te hachelen valt. Daar gevoeglijk even van uitgaande: veel dank, anonieme verrasser!
Update: Okee, wauw. De aardappeltjes zijn in ieder geval dik geslaagd. Hoefden slechts een etmaal in de pekel, daarna drie kwartier roosteren in de oven (eerst goed afspoelen en droogdeppen) met wat olijfolie en kruiderij naar wens. Zo het fermenteren iets merkbaars met de smaak heeft gedaan, dan louter ten goede, en met de textuur des te meer. Aanrader!
Drabkikker 