Letterhakken deel 2: Zeer interessant

Wauw. Sodeknetter wauw.

Vorige maand schreef ik over mijn letterhakbelevenissen op de workshops van Henk Welling. Ik hintte daar al even richting het leuke muizenstaartje dat nog aan het verhaal hing, want dat ging namelijk om het volgende.

zeer interessant instructies.png

Toevallig was ik precies jarig op dag twee van de cursus in Ulft, en had ik Henk een voorbeeldje laten zien van het soort letters dat ik maak, in casu het onderhavige Aprilschrift waarvan ik immers dankzij hem mijn drabhoofdig latenrondslingeren aantekeningenblok weer veilig terug in bezit had. Komt hij even later aanzetten met een vers geslepen reep marmer, met de voorbeeldtekst (zeer interessant, had ik geschreven) er alvast op gecalqueerd voor me om mee aan de hak te slaan. “Hier, verjaardagskado”. Sjee, wat tof!

Marmer.png

Ik daar dus al danig van onder de vleienis, vraagt Henk me op dag drie: Zeg, zou ik die tekst zelf misschien ook mogen gebruiken? Lijkt me leuk om hier in de werkplaats te hangen en dat mensen zich dan afvragen wat er staat, en dat dat dan ‘zeer interessant’ is.

Sjééee de pee. Mag het een veeder inden daertoe streckenden orificye minder wezen? Alsof, noem eens wat, Maurits Escher terloops tegen je laat vallen “Zeg, ik vind die rombische dodecaëder van jou wel leuk, mag ik die gebruiken?” Wauw.

Henk Aprilschrift

En zopas krijg ik bericht van Henk, dat zijn versie van het haksel af is. Kijk dan hoe allememachies mooi, dat is toch om rillingen van te krijgen?* (Facebookpost op Henks Facebook hier.)

* Ik probeer superlatieven te gebruiken die me niet als een idolate kwijlebabbel laten klinken, maar het lukt niet zo goed. Nou, pech. Moeten mensen maar niet van die mooie dingen maken.

zeer interessant 3.png

zeer interessant 2

Wauw. Ik kan eigenlijk alleen maar een beetje diepgevleid c.q. -geroerd hoofdschudden waar ik het aan verdiend heb. En ik ben tot mijn schaamte nog niet eens begonnen aan de verjaardagsversie (want die T is nog niet af en ik moet soms dingen als werk). Wel, als dit geen incentief is om de hakfakkel brandende te houden!

Minder krom staan beter wel, is aan te raden.

Dirk Hakt

Geplaatst in Be- en verwonderingen, Eigen baksels, Foto's, Kunst & nijverheid, Schrift, Typografie | 2 reacties

Ma

Ma Drabkikker 3a

Drabkikker in Ma

Ma is de Japanse aanduiding voor ‘negatieve ruimte’ (waar hunnie in d’rlui kunst immers rijkelijk van wanten mee weten) en dat is dan ook het principe achter dit nieuwe schriftsysteemideetje dat ik zoëven had: een schrift waarbij de ruimte tussen de letters de betekenis uitmaakt in plaats van de letters zelf.

Neem bijvoorbeeld dit proefalfabet:

Ma proefalfabet

De blauwe vlakken zijn de ma’s, de negatieve ruimtes die tussen de uiteindelijke letters moeten komen. Dus als je dan Drabkikker wilt schrijven neem je eerst de bijbehorende ma’s uit het alfabet:

Ma Drabkikker 1

Vervolgens bouw je lettervormen die er zodanig uitzien dat ze aangrenzenderwijs de desbetreffende negatieve ruimtes veroorzaken:

Ma Drabkikker 2

En ten slotte laat je het blauw weg. Beetje sympathiek afspatiëren, en hopla:

Ma Drabkikker 3a

Merk op hoe dezelfde letter (r, k) er op verschillende posities in een woord totaal verschillend uit kan lijken te komen zien, omdat het oog van nature denkt dat het naar de zwarte lijnen moet kijken in plaats van naar de ruimtes daartussen.

Leuk concept wel, niet? Er kan nog uitgebreid gepoetst worden aan slimmere vlakverdelingen en elegantere vormen, maar verplichtingen roepen mij, dus dat een latere keer.

Geplaatst in Eigen baksels, Schrift, Taal, Typografie | 1 reactie

Plaatjes (veel (heel))

Afbeeldingen die ik in de loop der eeuwen van internet heb geplukt omdat ze op enigerlei wijze mooi, leuk, grappig of anderszins bewarenswaard waren. Ik denk, ik deel ze eens met u.

Van de meeste plaatjes heb ik niet bijgehouden wie ze heeft gemaakt; u kunt een achterhaalpoging ondernemen met bijvoorbeeld TinEye. Mocht u zelf rechthebbende zijn en uw hooivork reeds aan het bijpunten: vraag en ik verwijder.

Tot genoegen!

Geplaatst in Allerlei, Be- en verwonderingen, Foto's, Verzamelpost | 2 reacties

Letterhakken

Letterhakken deel 2: Zeer interessant

Hak.jpg   T

Goed. De driemaandengrens is met ruime schoot gepasseerd, dus in Drabtermen kunnen we dan voorzichtig van een beklijvende bekoring beginnen te spreken. En wel in het onderhavige geval: het hakken van letters. In natuursteen. Met beitels enzo.

Henkhakhand   Scriptorium

Afgelopen april was ik namelijk op een toffe workshop inzake oude schrijfgerelateerde ambachten, zoals perkament maken, joods kalligraferen en iconen schilderen. Daar was ook Henk Welling, grafisch beeldhouwer uit de diepe achterhoeken van Ulft, die ons een middagje liet bikken en uitgebreid vertelde over zijn prachtige vak.

Henk had ook het een en ander aan eigen werk meegebracht ter illustratie. Oef. Nu ben ik natuurlijk mijn hele leven al een liefhebber van de lekkerdere letter, maar wat deze man maakt is werkelijk om week van in de knietjes te worden. Loepstrakke haksels, gebalanceerd en levendig, sierlijk en vol kracht. Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar dit soort vormen brengt mij in een staat van zowel opwinding als ontroering.

Duidelijk dat technische vaardigheid met beitel en klopper één ding is, maar een esthetisch oog nog eens een heel hoofdstuk apart. En daarbovenop een echt innemend mens ook, deze Henk; onbraaf en wars van opsmuk, met een ziel die waarschijnlijk precies maakt dat wat hij maakt zo mooi is, zonder dat het kleverig of zweverig wordt. Integendeel.

Krant

Dus, ik huiswaarts met een rugzak vol begeesterdheid en een buitengewoon knullig bebikt stukje marmer (en de constatering dat ik mijn aantekeningenblok bij de workshop had laten liggen met de eerste aanzetten van mijn zojuist bedachte Aprilschrift erin, maar dat is dankzij Henk allemaal weer goed gekomen – hierover misschien een latere keer want daar hangt nog een leuk muizenstaartje aan). (Update: lees het muizenstaartje hier.)

I

Drabs brakke haksel

Terstond Henks website erop nageslagen en met mijn vader gedeeld, die per slot van rekening de oer-aanwakkeraar van mijn grafofiele vlammetje is en zulks niet minder kan waarderen. Inderdaad, die stond ook met de kaken te klepperen en merkte op: Zeg, maar deze man geeft zomercursussen. Verjaardagskado?

Wohola, dat slaan wij niet af zeg! Nou, en zo kwam het te pas dat ik de begindagen van juli in Ulft en omstreken heb doorgebracht. Henk haat woorden als “passie” (de stenen waar hij in bovenstaand filmpje aan bezig is heeft hij nadien expres in tweeën gebroken) dus ik weet even niet of “inspiratie” dan wel mag, maar dat is wel zo’n beetje de beste samenvatting van de driedaagse cursus. Ik moest me inhouden niet de hele tijd als een hondje om hem heen te hupsen. Jamaar ik vind álles wat je doet geweldig!

Perkins.jpg

Tom Perkins – The Art of Letter Carving in Stone

Welaan. Zo gezaaid, zo geoogst, en nu heb ik zelf een setje beitels in huis gehaald en me een bescheiden hakhoekje in het berghok gebouwd, bijgestaan door het prachtboek The Art of Letter Carving in Stone. Het knullige biksel van april begint langzaamaan op een letter te lijken, al is het duidelijk dat ik nog even een decenniumpje mag dooroefenen voor ik het net zo strak kan als de meester.

Hakhoek   T2.jpg

Een groot genoegen kortom, dus allen dank die mij op dit fraaie pad hebben doen belanden! Vervolgen volgen ongetwijfeld. Als er nog iemand stukjes natuursteen heeft liggen om op te oefenen: van ganser harte.

Letterhakken deel 2: Zeer interessant

Geplaatst in Autobio, Be- en verwonderingen, Eigen baksels, Kunst & nijverheid, Schrift, Typografie, Video | 14 reacties

Oranjeblauw

Met mijn digitale onlinevrienden (dezelfde inderdaad) een uitwisseling naar aanleiding van de zojuist ontdekte schilderijen van Jason Anderson, dat oranje+blauw blijkbaar niet alleen een veelgebruikt kleurschema in films is omdat het zo lekker knalt, maar dus ook op doek.

Nou, dus dat ik met onderstaand op deze trend inspelend maaksel met gemak twaalfhonderd euro moet kunnen vangen. Wat zeg ik: zeventienhonderd, want er zitten ook nog eens gulden sneden en regels-van-derden in. Plus overduidelijke reminiscenties aan horizonnen en zonsondergangen, dus dit is gewoon een schijntje, waar wacht u nog op?

Oranjeblauw

U kunt het geld overmaken naar rekening 2,618034 t.n.v. D. Rabkikker te alhier. Zelf even een printje maken, dat scheelt opstuurkosten.

Geplaatst in Eigen baksels, Kunst & nijverheid | 4 reacties

Stoommachine

Het bevredigendere type stoommachine, heden in het Openluchtmuseum te Arnhem. Word ik blij van. Kijk dan die meedeinende potjes smeerolie!

Tevens ook: Kunnen wij even als de wieswiedeweerga het oude RET-logo in Rotterdam herintroduceren gaarne in plaats van het huidige wanbaksel ja? Dank u namens alle typografieminnende klootbewoners.

900px-Logo_Rotterdamsche_Elektrische_Tram_1927.svg.png

Geplaatst in Be- en verwonderingen, Typografie | 4 reacties

Taaldrab 34: No problem (of wel)

Say-Youre-Welcome-not-no-problem-300x300.png

Dit probleem (gheh) speelt in het Nederlands net ietsje minder geloof ik, maar vergelijkbare zaken doen zich ook hier voor. In Engelstalige regionen zijn er mensen (vooral oudere) die het onbeleefd vinden als je thank you beantwoordt met no problem, maar ook mensen (overwegend jongere) die you’re welcome juist onbeleefd vinden.

Ik kan me op zich in beide bezwaren inleven: no problem suggereert dat ’s gespreksparners vraag/verzoek kennelijk ook wél een probleem had kunnen zijn, terwijl you’re welcome impliceert dat je het volstrekt gepast vindt dat de ander jou bedankt, daarmee potentieel hautain uit de hoek komende.

Hoog oplopend gesteggel alom. Punt is: beide kanten hebben ongelijk. We moeten dit soort uitdrukkingen namelijk helemaal niet letterlijk nemen, want het zijn fatische uitdrukkingen. Zegwat? Over naar Tom Scott, die deze en verwante gevallen van pragmatiek nader uitlegt:

(Niet dat ik nu zeven jaar na dato inmiddels wél weet wat je op What’s up dient te antwoorden, maar goed.)

Geplaatst in Be- en verwonderingen, Taal, Video | 4 reacties