[đđđť[đ¸]
Nou, gaat lekker zo. Je zou haast rare dingen van 1933 gaan vermoeden. Welnu, hier past maar ÊÊn denkmaal. Computie computie, wie was hier de grootste beauty?
Update: Zie je wel, het is een complot. Hele youtubekanaal opgeheven. Op zo’n manier wordt een mens de legaliteit wel in gedwongen.
Eigenlijk tegen mijn nobele principes tegen de fastfoodisering des levens meerbepaald het internet, maar aan de andere kant vereist de traditie natuurlijk een gepaste goedevoornemensbreuk rond de derde week van januari. Hier dan daarom weer eens een ouderwetse bats nerdistieke aantrefsels en interessantiteiten van uiteenlopende gevarieerdheid.
Ja, ulezer krijgt natuurlijk doorgaans alleen mijn affe baksels te zien, maar dat u het misschien ook eens leuk vindt om halverwege een blik in de keuken te werpen van hoe ik achter de schermen mijn schriften maak.
Hier namelijk hoe het in de tussentijd met het Lineair D staat (het heet inmiddels Lineair D, mocht u het gemist hebben). Zoals daar al een beetje gemeld doet het schrift flink aan ligaturen; dusdanig dat nagenoeg elk tweetal letters (en dan heb ik het verder nog niet over drietallen) tot een nieuwe vorm kan leiden, vaak meerdere.
Punt is: er zijn zo’n 38 losse lettervormen, dus dat geeft grofweg 38^2 = 1444 potentiĂŤle ligaturen. En daar mogen natuurlijk geen dubbels of ambiguĂŻteiten tussen zitten; dat je bijvoorbeeld krijgt dat G+A exact dezelfde vorm oplevert als E+P. Damoenie.
Tja, hoe controleer je dat? Nou, de hele bups maar eens voluit in een schriftje schrijven bijvoorbeeld. Past net op 20 bladzijden. Ouderwets pret met potlood en gum!
(Klik op de plaatjes voor volle pagina’s.)
Met Theo Jansen als Theo Jansen!
Dit juist in: Adam “Mythebeuker” de Wilde leert hoe het niet moet, maar kudos in zijn bips voor de poging (al was het alleen al om de correcte uitspraak):
Bijhangsel. Kijk, zo moet het wel:
Dat wil zeggen, ze zijn nooit weggeweest, maar wel compleet verfrist en -fruitigd, met nieuw materieel en nieuw repertoire! En zingende zus Clara uiteraard!
 
 
Belevenis! Dagje thuis aan het werk, draai de kraan open: geen respons. Blijkt dat de rioolwerkzaamhedenmannen die hier al een paar weken rioolwerkzaamheden aan het doen zijn de waterleiding vol in zijn donder hebben geraakt. Gans de Borneostraat blank!*
En dus ook even een paar uur geen water. Een mens beseft dan ineens waar je dat allemaal voor nodig hebt. Kom, ik zet eens een kopje th- ohnee. Hè, sambal aan mijn handen, even afspoe- eh. Snorri?
Intussen heeft de desbetreffende waterleidinginstantie een briefje in de bus gedeponeerd dat zodra ze het lek weer gerepareerd hebben (vooralsnog niet inmiddels) je het water de komende vier dagen even moet koken ter voorkoming van hartstikke dood gaan. Het briefje is van achteren voorzien van onderstaande infografiek:
Jup, dat kostte mij dus ook even denkwerk. Ziet u âm?
Ja, reuzeleuk hoor, taal, maar het is altijd zo rómmelig. De ene keer staat een woord na het andere, dan weer ervoor of andersom, geen peil op te trekken, laat staan een touw. Dus vandaar mijn voorstel om gewoon voortaan per (deel)zin alle woorden op alfabetische volgorde te zetten. Zeg nou zelf, is toch veel ordelijker zo?
Donker het nog was, toen de de december in in morgen 1946 onze stad tweeĂŤntwintigste van vroege, de eerste het huis op Schilderskade van verdieping 66, de deze geschiedenis held van, Egters Frits van, ontwaakte. Hij horloge keek lichtgevend op zijn, dat aan een hing spijker. ‘Kwart voor zes,’ hij mompelde, ‘het is nacht nog.’
Gezicht het hij in wreef zich. ‘Droom een ellendige wat,’ dacht hij. ‘Ging het over waar?’ Hij binnen brengen de inhoud kon langzaam te zich. Gedroomd had hij, dat bezoek de huiskamer vol was. ‘Dit goed het weekeind weer wordt,’ iemand zei. Binnen bolhoed een een hetzelfde kwam man met ogenblik op. Hem lette niemand op en begroet door hij niemand werd, maar bekeek Frits hem scherp. Bezoeker bons de de een grond met op opeens viel zware.
‘Alles dat was?’ dacht hij. ‘Er gebeurde verder wat? Niets, geloof ik.’ Hij in sliep weer. De droom ging voort, waar hij opgehouden was. De lag man, bolhoed de gedrukt gezicht met over zijn, doodskist een in zwarte, die de een een hoek in kamer lage op stond tafel van. ‘Die ik ken niet tafel,’ dacht hij, ‘die geleend zijn zou?’ De hij in keek kist en luid zei: ‘Daar geval ieder in mee morgen nog opgescheept we zitten.’ ‘Dat hoeft niet,’ bril een een een een en gezicht hoofd kaal man met rood zei, ‘wedden, dat begrafenis de geregeld ik kan krijgen nog op twee uur vanmiddag?’ Hij opnieuw wakker werd. Het minuten over twintig was zes. ‘Al ben ik uitgeslapen,’ bij hij zei zichzelf, ‘daarom ik vroeg wakker word zo. Een flink heb ik nog uur.’
Over-opgewekte kioskmevrouw overhandigt niet-Nederlander zijn koffie: ĂĄsjoe!
(Vooruit, afgelopen weekend bij de afhaalindonees in antwoord op ‘Eet smakelijk alvast’ zei ik ‘Ja, tot straks!’ Eh.)
Nog eentje gisteravond: Omroeper die de redenatie ‘Amerikanen zeggen kèahnt, Britten kâhnt’ voortvarend had doorgevoerd in: the Intercity between Blerkelen âhnd Schompenswoude has a delay…
En weer een Schrift in Wording! Nog niet meer titelloos maar met leuke vormen; beetje een soort ronde runen maar dan cracquelÊachtig met een vleugje Rongorongo en zebrastrepen. Hier staat bij wijze van proeve Waar de blanke top der duinen schittert in de zonnegloed. Puzzelaars mogen alvast puzzelen; meer volgt! Ooit.
P.S. Nieuw kopje Werk In Uitvoering toegevoegd aan het menu hier rechts, om al dit soort ontginnend materiaal eens wat overzichtelijker bij elkaar te hebben.
Update: Alfabet! (Dat wil zeggen, het alfabet dat ik voor bovenstaand voorbeeld heb gebruikt; inmiddels is de boel alweer wat veranderd.)
Het schrift loopt van links naar rechts; buurletters gaan geregeld versmeltingen met elkaar aan, waarbij ze soms danig van vorm veranderen. Streven is een zo aangenaam mogelijke vlakverdeling. De symbolen rechts onderaan het alfabet zijn leestekens: een boogje boven- of onderaan de regel fungeert als woordscheider; een boogje halverwege een letter verdubbelt hem. De laatste drie tekens lijken me geschikt voor respectievelijk komma, vraagteken en punt.
(Oh, en inmiddels ben ik ook stukken beter in dat inscriptie-effect, mede met veel dank aan dit instructiefilmpje.)
Upperdate: En we hebben een naam! Lineair D. Ik vin âm leuk.
Het moet toch allemaal niet gekker worden hè. Na de saxofoon-, cello-, beiaard-, jaren-80-synthesizer-, accordeonâ en de ik ga er gewoon irritant doorheen spelen dan denkt iedereen vast dat het jazz is-versie dan nu ook de versie voor speelgoedinstrumenten. Ja hoor. Nee hoor. Tuurlijk. Ja.
(Vooruit, het klinkt best geinig.)
Hij speelt âm ook gewoon (zij het in de zesde versnelling), overigens.
Want Google kent ze niet (tot vandaag dan dus):
Oh, en tellen vijfendertig jaar oude inzendingen? Hij voldoet aan het criterium, dus ik vind van wel:
Drabkikker