Zodiak

Sinds ik in de prille begindagen van mijn blog deze puzzel hier heb geplaatst staan mijn mailbox, chatvensters en telefoon niet meer stil. Wanhopige noodkreten van dappere zielen die nachten hevig koffiedrinkend zijn opgebleven en met de wallen op hun wangen in Caesar-verschuivingen, Vigenère-matrices en RSA-algoritmen zijn verzand zonder ook maar een stap dichterbij een oplossing te zijn gekomen. Door merg & been snijdende smeekbeden om in ’s vredesnaam een aanwijzing te geven teneinde de ondraaglijke terging van het mysterie te verlichten. Smachtende brieven met soms hartverscheurende ontboezemingen van hoogst persoonlijke aard, al dan niet vergezeld van volkómen NSFW beeldmateriaal in een allerlaatste strohalm mij tot mededogen te vermurwen. In Godes Naam, Heilige en Aantrekkelijke Drabkikker, verlos ons van het Verzengende Raadsel dat Chinese Puzzel heet!

Maar het baatte niets. IJzig en onaangedaan heb ik het schreien der massa’s aangehoord. Zonder blikken, blozen of opkijken heb ik voornoemd beeldmateriaal in full HD op Youtube geknald met naam en toenaam erbij. Codes kraken, o schurftige onderdanen, is alleen voor de àllerhardste bikkels weggelegd.

Desniettegenstaande heb ik in een luim van welhaast bovenmenselijke barmhartigheid besloten u kortwijls uit uw miserabele plaggenhuttenbestaan op te lichten en u mijn onfeilbare doorluchtigheid alsnog te doen geworden in de vorm van een weergaloos vrijgevige tegemoetkoming aan het in het in het hiervoorgaande zo beeldend beschreven jammerbeklag gestalte gegeven mijnsweegs gerichte verzoek:

Het gaat om een code die gebruik maakt van de tekens van de dierenriem. Zodiak, is daarom de naam. Hier vindt u alle benodigde uitleg om tenminste de light versie van de puzzel op te lossen. Luie varkens dat u er bent.

Links / rechts

Ik ben links. Dat wil zeggen: ik schrijf links. Maar knippen doe ik rechts, en met dartpijltjes gooien ook. Uit een glas drinken en telefoneren doe ik echter weer met links; poolen en jeudeboulen weer met rechts. Dus wat ben ik nou?

Met het oog op die vraag heb ik jaren geleden eens de volgende lijst opgesteld van activiteiten die ik links respectievelijk rechts doe:

Links: Rechts:
schrijven knippen
telefoneren gooien
pinnen schoppen
met de fiets aan de hand lopen roffelen
toiletbezoek e.a. éénhandig klappen
met stokjes eten met mes en vork eten
boogschieten zwaardvechten
armen over elkaar vingers in elkaar
geld in / uit portemonnee doen slaan, hakken, snijden e.d.
lucifers afstrijken muizen
het ‘duivelsteken’ maken het ‘Startrek-teken’ maken
aansteker hanteren oogdominantie
dingen aangeven / -nemen
één wenkbrauw optrekken
tandenpoetsen & scheren
stofzuigen en bezemen
flessen en blikjes openen
drank inschenken
drinken
bladzijden omslaan

Mijn voorkeur blijkt dus inderdaad naar het linkse te neigen, maar er zijn vast nog meer activiteiten te bedenken, die ik dan zomaar weer met rechts zou kunnen doen. Dorsen, ofzo.

Heeft u dit nou ook, een dergelijke ambidexteriteit? Zo ja, wat doet u met links en wat doet u met rechts?

Bouw je eigen zonnestelsel

Simpel, maar erg verslavend voor de popubèta’s onder ons: een orbit-simulator. (Is er een Nederlands woord voor ‘orbit’? Ik geloof het niet.) Oftewel: hang een paar planeten in het luchtledige, geef ze een slinger en laat Newton* het verdere werk doen. Zo kinderlijk eenvoudig werkt een zonnestelstel nou. Maar zet uw instellingen wel goed, anders vliegen uw planeten tegen elkaar stuk, of met een rotgang de oneindigheid in.

*Ja, wijsneuzen, ik weet ook wel dat Newtons werk sinds 1905 door Einstein is overgenomen. Voor zo’n computersimulatie maakt dat echter geen reet uit. Ga nou maar fijn spelen.

Glorie glorie helleloeia

Djúút, da’s een goedgelukte glorie*!

Vind je het gek zeg (zwijg, Schildpad, met je overtuigende argumenten**), dat mensen in de Middeleeuwen dan dachten dat God een speciale bedoeling met je had.

* Glorie = atmosferisch verschijnsel veroorzaakt door lichtbreking in waternevel waarbij er zich een soortement van regenboog om je hoofd vormt (dat wil zeggen, het hoofd van je schaduw dan dus hè). Wordt ook veel vanuit vliegtuigen waargenomen. Gaat vaak samen (zoals ook hier) met een ‘Brocken Spectre‘; geen misdaadorganisatie onder leiding van een kale man met een litteken en een poes, maar een spookachtige schaduwprojectie van het eigen lichaam op voornoemde waternevel. Ik zou er op z’n minst contemplatief van worden.

** “Het moet toch toen ook wel opgevallen zijn dat terwijl Sint Hubergard het ding rond zijn hoofd zag, zijn stompzinnige knecht Bulwik hem rond zijn eigen hoofd zag, en niet rond dat van de gezegende Hubergard. En als er baardige heremieten met wilde ogen van de berg afdaalden met de mededeling: Jongens, ik hád me vanochtend toch een huis van een halo, dan moet toch de gemiddelde lijfeigene toch ook in eerste instantie aan honger, waanzin of die speciale zwammetjes gedacht hebben.“

Het tatoeage-dilemma

Nee, geen nieuw boek van Dan Brown, maar een vraagstuk dat ik u graag wil voorleggen.

Naar aanleiding van mijn pagina over het Krulkwadraat krijg ik af en toe verzoekjes van mensen met de vraag of ik hun naam voor ze in het Hebreeuws wil maken, al dan niet in de krulversie. Dit brengt mij in een lastige vorm van tweestrijd. Ik ben enerzijds natuurlijk erg gevleid dat men mijn ontwerpen mooi vindt. Wat me anderzijds doet aarzelen is dat de mensen die die verzoekjes doen klaarblijkelijk zelf geen Hebreeuws kunnen lezen of schrijven, maar het gewoon een mooi schrift vinden. Het had ook Devanagari kunnen zijn zeg maar, of Mkhedruli. En de reden voor het naamverzoek laat zich dan ook vrees ik wel raden: dat gaat een borduurwerk worden, of erger: een tatoeage.

Iets in mij springt dan in de alarmstand. Waarom wil je een tatoeage in een taal die je niet kunt lezen? Precies: dat staat lekker mysterieus. Heej Sh’nana, chille tat meid! Wat staat er? – Nou LaTeesha, er staat זונה מכוערת, dat is Heeuwbreeuws voor ‘strength from within.’ – Jeuj, diep man! En nee, dat voorbeeld is niet fictief. Hele websites zijn er gewijd aan de afschuwelijke gevolgen van tatoeëren in talen die je niet kunt lezen. Hebreeuws in fonetisch Engels van links naar rechts geschreven behoort nog maar tot de minst beschamende voorbeelden.

‘Grandad’, maar dan dus in fonetisch Engels, en van links naar rechts. Auw.

Goed, zegt u, maar jij kan tenminste wèl Hebreeuws, dus dan behoed je in ieder geval een páár mensen voor levenslange vernedering. Maar toch, er voelt iets helemaal niet in orde. Het ‘lekker mysterieus’-aspect nog daargelaten; ik vind dat men op zijn minst de eigenaardigheden van een taal een beetje moet snappen voordat men ermee op zijn dij gaat lopen. Want wat bedoel je eigenlijk als je zegt: ‘ik wil graag mijn naam in het …’? Wil je dan de uitspraak weergeven? De betekenis? Hoe ‘vertaal’ je André Hazes in het Chinees? (ook dit voorbeeld is niet fictief.)

In ieder geval niet zo: hier staat ‘supermarkt’.

Het hangt er maar helemaal van af of je je naam in de desbetreffende taal überhaupt wel kùnt schrijven. Laten we het bij het Hebreeuws houden. Stel, je heet Fleur. Dat kun je letterlijk gaan vertalen; dat wordt dan ‘bloem’, pèrach in het Hebreeuws. Op zich een optie, alleen staat er dan dus niet ‘Fleur’, maar ‘bloem’. Liever een fonetische transcriptie? Dan heb je een probleem: in het Hebreeuws kan er geen f-klank aan het begin van een woord staan. De dichtstbijzijnde klank is de p. De l en de r hebben ze dan weer wel, maar helaas: de ‘eu’ niet. Het dichtst in de buurt komt de oe. Eindresultaat: Ploer. Leuk.

Dit is dus mijn dilemma. Wat vindt u? Moet ik mensen doodleuk hun naam in vreemde talen verstrekken zonder dat ze begrijpen wat er staat? Of moet ik ze ‘opvoeden’ en er een uitleg over de taal bij leveren? Of zegt u: ga voor optie drie en laat ze lekker geloven dat זונה מכוערת daadwerkelijk ‘strength from within’ betekent?

Zomaar een filmpje

Maar wel een heel gaaf filmpje. Onbetwist de allermooiste scène uit 2001: A Space Odyssey: de vlucht naar het ruimtestation, begeleid door Johann Strauss jr’s An der schönen blauen Donau:

Wel even op fullscreen en hoogste resolutie zetten. Of beter: koop die film op BlueRay en speel ‘m af op die schandelijke plasmabak van u. Heeft u een héél klein beetje een indruk van hoe de oorspronkelijke bioscoopervaring moet zijn geweest.

 

Oh. Mijn. God.

Okee, en nu we toch in de categorie ‘afschuw’ bezig zijn: JE-ZUS CHRIS-TUS. De Transportation Security Administration arresteert een reiziger omdat hij Arabische flashkaarten bij zich heeft. Redenatietrant: “Weet u wie er achter WOII zat?” – “Adolf Hitler” – “Weet u welke taal hij sprak?” – “Duits” – “Begrijpt u waarom uw Schnappi-knuffel verdacht is?”

Echt, kan die wereld niet gewoon vóór 2012 vergaan graag?

(Via BoingBoing)

Hun hebben

Dit onderwerp (of de formulering hun hebben al dan niet door de beugel kan) verlangt ofwel een heel lang betoog, ofwel helemaal geen. Omdat ik het een tikje druk heb hou ik het op het laatste, en laat u geheel onbevooroordeeld vrij in het kiezen van uw zijde: die van de volkomen falende conservatieve nitwit die zich in een hoekje dood moet gaan zitten schamen, of die van de coole taalkundige überchick die de doordraaiende wereld nou gewoon eens goed uitlegt hoe het zit (niet dat het ook maar ene reet helpt natuurlijk):

En wilt u uw hoop in de mensheid ècht goed verliezen, vergeet dan vooral de comments niet te lezen.

Dank aan Nynke! (Nee, die andere)

Update: Gelukkig, Blinde Schildpad heeft wel tijd. En shopt nog beter photo ook.

Meer update: Meer discussie hier, hier, hier, hier, hier, hier, en op nog heel veel andere plekken: googelt u maar op “hun hebben”. De kwestie speelt al sinds 1911.

En dan nog dit: Zowel de pre- als de descriptivisten raad ik van harte aan dit leuke werkje (pdf) van Marc van Oostendorp (et al.) te lezen. Citaatje (p. 21): “Ook Anne Frank schrijft in haar dagboek tweemaal ‘hun hebben’.”

Tenslotte: Het artikel van De Hoop et al. vindt u hier.

Helaas: Ook Jan Mulder diskwalificeert zich bij dezen jammerlijk (vanaf ongeveer 3:30).

Ha: Pastiche-ijs smaakte nog nooit zo zoet.

Balkentabs

Dit is alweer een paar jaar oud, maar het mag wel weer eens onder de aandacht. Ene Eddie D. deconstrueert beelden van spraak en dergelijke tot minimalistische abstracties. Op zich al tof (zie mijn affiniteit met repetitieve minimalistiek), maar ook nog eens erg vermakelijk dankzij bijdragen van Jan-Peter, Geert en Edwin.

Ik geloof dat het Heleen* was die me hier destijds op attent maakte. Dank!

* Die link gaat het binnenkort echt doen, als haar site af is.

De Pluto Hoowaks

Zojuist Daniël Bruin’s De Pluto Hoowaks uitgelezen, en ik ben overtuigd. Pluto is een joods-fascistisch complot van de vrijmetselaars, maar de katholieke kerk probeert dit te verdoezelen. Het onomstotelijke bewijs is zonneklaar voor iedere boerelul die met een verscherpingsfilter kan omgaan:

Keihard bewijs

Wedden dat dat van die lemmingen ook gewoon niet waar is?

De Schoendragers

Ende ik was in het land van de Schoendragers ende ik was daar in een woon waar velen van hen gingen. Daar in weetzucht ook ik nu trad, ende daar was licht in, schoon de nacht reeds was gestegen.

De Schoenlieden daar zij deden nu aldus, dat zij gingen in een schare, een zamel in de gangen van de woon; ende alle kregen zij een teken, te tonen dat zij verder mochten gaan, dat is de woon dieper in. En ook ik deed lijkwijs om niet mij te doen bemerken ende ik kreeg evenzo een teken, ende ging dieper met de lieden in de woon.

Daar nu was een machtige woon, temidden van de woon, die was lijk Baalazal in Urië met zijn torens van polijst zo rijzig. En die woon werd van verhulde maak gelicht, schoon ik tastte dat het was van balle haarden die zwoven uit het dak neer. Ende daar was zitten, vele zitten in de hele leegte, waar de Schoenlieden zich vestigden, zich zaten lijk ook ik.

Stondig nu doofde de lichting neer en daar was duist, duist en grote donk zodat ik schrikte. Ende klaps was daar een bundel uit de muur die te rugge was, een bundel die scheen en het was flits. Er flakkerde en schijnde en het maakte vormen ende kleur, bewegend ende spreek, zeer luide. Geen iemand was daar vrees, doch zetelde om mij heen en alle lieden waren in de donkernis wijl de bundel lichtte zeer.

Dat nu duurde lange stond en er was licht dat maakte schouwsel, lijk mensen doende ende spreek, ook spreek; het was algorig. Veelmalig ik bangde zeer en poogde mij te hullen, doch het was ook trekkig daarnaar te schouwen ende ik wist niet wat. Er was bergen ende zee en vele vreemde ding dat ging en kwam en brandde, er was blij en hatig ende droef.

Toen plots de hoor en schouw ontbonden en weder daar de duist. Ende de haarden nu werden heller totdat er was weer licht, maar niet uit de lijke muur die de bundel maakte, neen van de ballen uit het dak neer, wijl de bundel niet meer was. De lieden hieven zich ende gingen, tezamel in de ere schare; er liep weerom de woon uit en zaaide in de nacht.

Ende ik nu deed gelijk en was van velerlei vervuld. Dat er zo nog mere dagen zouden zijn mij warde danig, ende er was geen weet die zeide mij het heugde of verdroot; doch ene zaak ik kende klaar: de Schoendragers zijn zot.