ቁ३ⵥɀ
Oeloeloe! Dat zie ik maar weer eens net. Er staat weer een nieuw spel aan te komen van Amanita Design, de Tsjechen achter Machinarium, Botanicula, Questionaut en allerfraaiste aanverwanten.
Samorost 3 is de naam, in navolging van (je verwacht het niet) Samorost 1 en Samorost 2. En het ziet er weer om door allerlei smakelijk gecorrodeerde ringetjes te halen uit allemaal. Wat kunnen mensen toch mooie dingen aan de wereld toevoegen.
Plus zoals altijd veel zorgvuld voor de muziek:
Kijk kindertjes, hier danste opa Drab op toen hij nog cool en gelukkig was. Da’s nog eens wat anders hè, dan die empeedrie-muziek van jullie. Deze artiesten hadden tenminste wat te zèggen. Oh sedessa, sedakka, sebiddele dang ding.
(Toevallig iemand contactgegevens van de dame in het rood? Of anders die in het wit? Leila zelf mag ook bellen. Of gewoon iemand die gezellig wil komen rummikubben?)
Ha, da’s nu al de tweede fraaimaker die ik bij toeval aantref. Ditmaal een zwierige letteraar, de niet geheel van kunde gespeende Andrew Novialdi.
Dat Sints bruine hulpje in zijn huidige guitige vorm pas omstreeks 1850 is geboren wist u misschien al (pdfpdf.pdf), maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er voor die tijd geen Zwarte Pieten bestonden. De vroegste vindplaats die ik kon vinden is in de Groninger Courant van vandaag uit 1787. Tja, beste knecht, dat helpt natuurlijk niet echt voor de beeldvorming hè, zo’n bericht.
Alzo eene JEAN PIERRE MURGUET, in de wandelinge genaamd ZWARTE PIET, oud om de 48 Jaar, geboortig van Mastricht, groot circa 5½ voet, zwart haair eenigzints gekruld, zware zwarte wenkbrauwen, mager ende bleek van aangezigt, teder van Ledematen, vlug van gang, spreekende vry goed Nêêrduitsch en Frans, een Timmerknegt van Handwerk, zich zeer verdagt heeft gemaakt van begane Manslag, en die suspicie door zyn ontvlugting heeft vermeerderd en ’er de Justitie grotelyks aan gelegen ligt, dat dezelve in Rechtshanden gerake, zoo is ’t dat de H. Heeren Burgemr. en Raad der Stad Groningen, eene praemie van honderd Silveren Ducatons belooven aan den genen, welke den gezeide JEAN PIERRE MURGUET, of ZWARTE PIET zal weten te ontdekken, zoo dat in Rechtshanden gerake.
Ik heb u wel eens vaker mijn liefde voor kinetische kunst opgedrongen, zoals die van de wonderwerkers Reuben Margolin, Anhony Howe, Arthur Ganson, U-Ram Choe, David C. Roy, Bob Potts en natuurlijk Theo Jansen.
Iemand die ik in dat rijtje nog niet kende, en op wie ik zopas volkomen bij toeval via iets totaal anders stiet, heet Mark Bischof en maakt knikkerbanen om likkebaardend bij te watertanden:
En wat wil nu datzelfde volkomen toeval? De beste man heeft sinds precies afgelopen maand zijn atelier in Amsterdam boekbaar gemaakt voor rondleidingen!
Nou, dat behoeft natuurlijk geen verdere twist. Wie gaat er mee?
Uit zijn autobiografie So, Anyway…:
Hoofdstuk 4 (over een leraar):
… but now I realised that I really disliked him, and I knew exactly why: he didn’t know the difference between being solemn and being serious. He was a dour, grim little gnome who could not understand that you can try to do your very best at something, and you can have a perfectly serious discussion, while making your points humorously.
Hoofdstuk 5:
… things that seem very important at the time usually aren’t, and […] it’s not unkind to laugh at temporary upsets, especially when they’re our own. In fact, it’s rightly considered healthy to be able to laugh at oneself, and we all much prefer people who do not take themselves “too seriously.”A good sense of humour is the sign of a healthy perspective, which is why people who are uncomfortable around humour are either pompous (inflated) or neurotic (oversensitive).
Pompous people mistrust humour because at some level they know their self-importance cannot survive very long in such an atmosphere, so they criticise it as “negative” or “subversive.” Neurotics, sensing that humour is always ultimately critical, view it as therefore unkind and destructive, a reductio ad absurdum which leads to political correctness.
Not that laughter can’t be unkind and destructive. Like most manifestations of human behaviour it ranges from the loving to the hateful. The latter produces nasty racial jokes and savage teasing; the former, warm and affectionate banter, and the kind of inclusive humour that says, “Isn’t the human condition absurd, but we’re all in the same boat.”
Update: Haha, als ik geweten had dat hij gisteren jarig was had ik dit natuurlijk gisteren geplaatst. Ook toevallig.
Geheel in de sfeer van het heersende weertype ben ik momenteel dit spel aan het spelen: Limbo. Extreem duister en je gaat voortdurend op de onaangenaamste manieren dood, maar èrg fraai uitgevoerd en bij tijd en wijlen op een zwarte manier zelfs grappig.
De makers (Playdead, hè, knus) zijn bezig met een soortement van vervolg genaamd Inside, waar je zo te zien helemáál dystopisch van wordt, maar dan dus op een nog smaakvollere manier. Doet u mij die maar.
Update 20-10-2015: Haha, oh snert, nu heb ik een trend gezet. Hoog tijd weer voor iets met troetelbeertjes.
Om er nou zo OMGF SUPER BLOOD MOON APOCALYPSE!!1 over van de toren te tetteren vond ik niet nodig, maar ik heb er afgelopen nacht toch mijn wekker even voor op 4 uur gezet. Hij was mooi.
Nu koffie.
Aanvoegsel: En mensen die dit soort composieten maken snappen geloof ik niet helemaal hoe licht en de atmosfeer werken. Tip: een hemellichaam kan nooit donkerder lijken dan de omliggende hemel.
Nauwelijks gerelateerde toegift: Kijk, dit kan mijn camera dan wèl weer heel goed: bijzonnies!
Ha. Herinnert u zich de zonderlinge Gänsefuss-historie van afgelopen zomer nog? Dat ik me afpeinsde wie die man moest zijn geweest en waarom hij niet de annalen is ingegaan maar dat het woord dus Duits voor ‘aanhalingsteken’ bleek te betekenen? En dat dat grappig was?
Nou, voor wie soms dacht dat alleen kranten uit 1930 soms een beetje moeite met leestekens en hun namen hadden: het digitale tijdperk kampt er lustig mee voort – en stuurde de Taaladviesdienst op een even verbaasde zoektocht als de mijne naar de ganzenvoet.
Mag u namelijk raden wat een prandeacute is. Tip: je hebt het bijvoorbeeld nodig als je gaat solliciteren. Nee, dat helpt u niet. Lees het antwoord hier!
Ik heb zojuist dit gemaakt. Een krap drie uur durend repetitief ristrettoconcentraat van tekst en geluid uit Philip Glass’ Einstein on the Beach. Ja. Nee, weet ik ook niet nee. Het is een gave. Waarschuwing: helemaal afluisteren kan bijverschijnselen veroorzaken variërend van cerebrale uittreding tot mataglap.
Voor de overlevenden is hieronder het libretto (pdf):
En dan met dank aan inzender Absent Martian de volgende raderie: wat zijn dit?
(Klik op afbeelding voor grote versie. Mensen die het al weten mogen niet meedoen. Zoals Absent Martian.)
En dan het volgende nerderijtje. Zoals u misschien al is opgevallen heeft Google sinds eergisteren een nieuw logo:
Strak, schreefloos & minimalistisch naar de aard van de tijd, en er is ook een heel lettertype voor ontworpen, met de naam Product Sans.
Maar er viel me direct een doorn in het oog met dat logo. Namelijk de e aan het eind. Op de een of andere manier lijkt die niet lekker in zijn vel te zitten (ook al lacht hij). Meer in het bijzonder: hij oogt te dik, en dan met name aan de linkerkant.
Ziet u dat ook? Ik weet het, het is subtiel, daar is het typografie voor. Maar vergelijk de e eens met de rode o. Is die optisch dunner qua lijn, of ligt het aan mijn cilinders?
Op het eerste gezicht heeft het daar nog de schijn van ook. Als je de linkerhelften van de o en de e namelijk eens over elkaar heen legt, moet je constateren dat laatstgenoemde helemaal niet dikker is, maar dat beide rondingen exact even dik zijn!
Dus hoe kan ik de e dan toch als gevulder in de heupen ervaren? Dat zit zo. Wat de o niet heeft en de e wel is die ‘lachende’ dwarsbalk. Oftewel: een extra lijn in het spel, en die heeft effect op onze perceptie. Ook al is er namelijk qua daadwerkelijke dikte geen verschil tussen de lijnen, voor het oog maakt zo’n toegevoegde balk het eindresultaat ‘zwaarder’ dan letters met minder lijnen op een hoop. En dat geeft visuele disbalans.
Wat je dan het beste kunt doen, maar wat ze bij Google lijken te hebben nagelaten, is compenseren voor die extra zwaarte (kleur, is verwarrend genoeg de officiële typografische term) door de ronding van de e een slagje bij te vijlen, zodat de lijn dunner wordt en de letter weer in harmonie komt met de rest. Onderstaande animatie illustreert wat ik bedoel:
Welke van deze twee e’s vindt u beter in balans met de o? Als u nummer 2 kiest bent u het eens met mijn gemodificeerde versie, waar ik aan de binnenkant wat van de ronding heb afgesnoept. Beter, toch? Gelukkig, ik dacht dat ik de enige was!
Zijn we daar ook weer uit. Ik bel Bill Gates wel even.
Appendix. Ik kom er pas net achter dat er zoiets prachtigs bestaat als het online boek Practical Typography van Matthew Butterick. Onontbeerlijke kost voor alle zichzelf serieus nemende tekstproduceerders, van leek tot kenner!
En ach, mocht u nog een eurootje hebben liggen, hij is er blij mee.
Drabkikker