Driekwart zonsverduistering morgenochtend!

Krijg nou de houtjetouwtjekoorts / klaphoest / kinkgriep! (naar keuze) Er is morgenochtend een partiële zonsverduistering! Nou ja zeg, waarom weet ik daar niet eerder van? Als mijn astrofiele connecties me zojuist niet op de hoogte hadden gesteld was ik er mooi doorheen geslapen, en u dus ook! Tsss. Gauw inhalen, die achterstand: dinsdag 4 januari, tussen 8:02 en 10:40, bij zonsopkomst dus, in het oosten. Lees er hier meer over. Kijkt allen! Nou maar hopen dat het helder blijft.

Update 4-1-2011, 10:06: Nou, hij doet het hoor! Eerst leek het niks te gaan worden vanwege bewolking die uitgerekend aan de oostelijke horizon hing, zodat ik het maximum gemist heb, maar inmiddels straalt de zon ongehinderd en er is nog een flinke hap uit. Niet dat je dat met het blote oog ziet (althans niet als je zoals ik geen cd’s, zwart filmnegatief of beroet glaasje bij je hebt), maar met behulp van mijn fortuinlijkerwijs onlangs aangeschafte verrekijker kan ik er een projectie van maken, en daar dan weer foto’s van. Die komen vanavond; bekijk ondertussen hier het prachtexemplaar van blogvolgster Marie-Bernadette.

En dan hier mijn foto’s:


Update 5-1-2011: Okee, maar hier kan natuurlijk niemand tegenop:

Een blije Kerst iedereen!

Mijn arme zus ligt hevig in het ziekenhuis met, of liever zonder haar amandelen, dus erg aan feestdagen zal de familie Drabkikker dit jaar niet doen, maar desalniettemin wens ik u een bijzonder aangenaam Kerstweekend. Voor de gelegenheid hier een gepast staaltje pareidolie, gepleegd door een verdord blaadje in een vaas bij ons op het Instituut:

Update 30-12-2010: Veel dank voor uw hartelijke gezondheidswensen inzake Clara! Ze is inmiddels ontslagen (uit het ziekenhuis) en is weliswaar nog knap zwak, maar kalefatert zienderogen vooruit. Dat zingt binnen de kortste keren de noten weer van de hazelaar, en wie weet nog met onvermoede nieuwe klankkleuren ook. Tonsillitis Blues, binnenkort bij u in de betere platenhandel.

Orion

Jamaar, jamaar, de mijne is helemaal niet zoals op het plaatje!

Weet ik ook eindelijk eens waar die Paardenkopnevel zich ophoudt: vlak onder Alnitak.

Wat wèl net als op het plaatje is: Betelgeuze, de ster linksboven, is ook in het echt zichtbaar gelig van kleur. En Rigel, de ster rechtsonder, is daadwerkelijk een beetje neon-blauwig. Ga buiten maar eens kijken: Orion vergezelt ons ieder jaar de hele winter. Als u héél goede ogen heeft, of – zoals ik – een bescheiden verrekijker, dan kunt u zelfs zien dat die ene ster in Orions zwaard (dat wat er aan zijn gordel hangt) helemaal geen ster is maar een wazig vlekje: de beroemde Orionnevel.

Och, het is zo’n fraai sterrenbeeld.

…and there leaned up, as he climbed over the rim of the world, the Swordsman of the Sky, Menelvagor with his shining belt. The Elves all burst into song.

Stereosneeuw!

Een paar Leidse sneeuwfoto’s in 3D.

Instructies: houd uw hoofd op ongeveer 40 cm van het scherm en staar naar een denkbeeldig punt in de verte, zodanig dat de twee helften van de foto’s over elkaar heen smelten. Het helpt om een kartonnetje verticaal tussen de twee helften te plaatsen, met uw ogen aan weerszijden.

Als dit niet lukt, klik dan op de foto’s voor een geanimeerde versie, wat ook een zeker idee van diepte geeft. Wilt u het ècht fancy aanpakken, print de foto’s dan uit en bemachtig een stereokijker.

Lego-Antikythera

Even rap voor de oningewijden: het Antikythera-mechanisme, een voor zijn tijd (honderd jaar vóór meneer Van Nazareth, ongeveer) onmogelijk geavanceerd astronomisch rekenmachientje, begin vorige eeuw opgedoken bij het eiland Antikythera. Bevat iets van dertig tandwieltjes die hun gelijke in verfijndheid pas tegen de Renaissance weer kenden, en waarmee je onder meer de stand van de planeten en zonsverduisteringen kon simuleren. Compleet mysterie, retebipsegaaf. Filmpje, artikeltje, website, boek.

En nu heeft er dus een maniakale gek (lees: compleet gave knakker) het mechanisme nagebouwd in Lego. Dat zijn nou van die omstandigheden waarbij ik het woordje awesome wèl gepast vind.

Dank aan Blinde Schildpad, via BoingBoing.

Update: En waarom leer ik pas vandaag van het bestaan van Tatjana van Vark? [raapt onderkaak van vloer en boekt enkeltje Ede]

Beste Sinterklaas

Hoi. Ik wil graag de volgende kado’s van u hebben:

– Dick Swaab, Wij Zijn Ons Brein:

– Bas Haring & Ionica Smeets, Vallende Kwartjes:

– Deze deurknop:

– Guy Deutscher, Through the Language Glass:

– Een bismutkristal:

– Erwin J.O. Kompanje, De Penisverkorter:

– Simon Garfield, Just my Type (komt in twee kleuren, zie zelf maar welke u kiest):

– Kate Winslet (komt in twee kleuren, maar ik wil de rode):

Arika Okrent, In the Land of Invented Languages:

Nou. Zo was ie wel. Als me nog meer te binnen schiet sms ik wel even.

Bedankt alvast, en succes morgen,

Drabkikker

http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/through-the-language-glass/1001004008195035/index.html

– Zwiep –

Okee, alles goed en wel met die weersomstandigheden, maar: hoe komt die sneeuw eigenlijk zo glad?

Ha, die weet ik! hoor ik u denken. Mijn gewicht oefent druk uit, waardoor het laagje sneeuw (of ijs) onder mij een beetje smelt. Nat is glad, en zo zit dat.

En dat is dus fout. Samen met dat van die vliegtuigvleugels staat dit antwoord in elk leerboek gewoon blatant onjuist te wezen. Hoe, namelijk bijvoorbeeld, verklaart u dat ook een ijshockeypuck gladheid van het ijs ondervindt, terwijl die maar anderhalf ons weegt? Als je aan het berekenen slaat blijkt dat zelfs Paul de Leeuw op klapnoren de temperatuur van het ijs nog geen graad doet stijgen, veruit onvoldoende om het vloeibaar te maken.


Maar, hoe zit het dan wel? Houd uw adem in: dat weten we niet. Gewoon, niet! Ontwikkelde gissingen te over (het is de wrijving / nee man, ijs heeft gewoon van zichzelf al een intrinsiek laagje vloeibaar / ah nee juh, het komt door al dat diwaterstofmonoxide in ons drinkwater), maar geen ervan slaagt erin te verklaren waarom Paul bij de minste schuifel vol op zijn kanis gaat.

Tsss, en dat bouwt torens van een kilometer en stuurt ruimteschepen naar Pluto. Gelukkig dat we tenminste wel weten hoe poezen spinnen – oh, wacht.

Perpetuum (Im)mobile

Ahwww, wat aandoenlijk, deze jongen is er serieus van overtuigd dat hij bijna een perpetuum mobile voor elkaar heeft. Het blijft ook verleidelijk hè.

Uiteraard trapt elk knutselend jongetje vroeg of laat een keer in deze val, en ik moet zeggen dat ik ook niet direct zie waaròm dit apparaat niet kan werken,* maar het helpt wel als iemand je op een gegeven moment uit de droom helpt dat een perpetuum mobile per definitie een natuurkundige onmogelijkheid is.

Men kan zijn tijd wat dat betreft stukken beter verspillen aan iets wat wèl kan, namelijk een perpetuum immobile:

Met dank aan BoingBoing en Blinde Schildpad.

* Update: Ah, hierom niet.