Beste Sinterklaas

Hoi. Ik wil graag de volgende kado’s van u hebben:

– Dick Swaab, Wij Zijn Ons Brein:

– Bas Haring & Ionica Smeets, Vallende Kwartjes:

– Deze deurknop:

– Guy Deutscher, Through the Language Glass:

– Een bismutkristal:

– Erwin J.O. Kompanje, De Penisverkorter:

– Simon Garfield, Just my Type (komt in twee kleuren, zie zelf maar welke u kiest):

– Kate Winslet (komt in twee kleuren, maar ik wil de rode):

Arika Okrent, In the Land of Invented Languages:

Nou. Zo was ie wel. Als me nog meer te binnen schiet sms ik wel even.

Bedankt alvast, en succes morgen,

Drabkikker

– Zwiep –

Okee, alles goed en wel met die weersomstandigheden, maar: hoe komt die sneeuw eigenlijk zo glad?

Ha, die weet ik! hoor ik u denken. Mijn gewicht oefent druk uit, waardoor het laagje sneeuw (of ijs) onder mij een beetje smelt. Nat is glad, en zo zit dat.

En dat is dus fout. Samen met dat van die vliegtuigvleugels staat dit antwoord in elk leerboek gewoon blatant onjuist te wezen. Hoe, namelijk bijvoorbeeld, verklaart u dat ook een ijshockeypuck gladheid van het ijs ondervindt, terwijl die maar anderhalf ons weegt? Als je aan het berekenen slaat blijkt dat zelfs Paul de Leeuw op klapnoren de temperatuur van het ijs nog geen graad doet stijgen, veruit onvoldoende om het vloeibaar te maken.


Maar, hoe zit het dan wel? Houd uw adem in: dat weten we niet. Gewoon, niet! Ontwikkelde gissingen te over (het is de wrijving / nee man, ijs heeft gewoon van zichzelf al een intrinsiek laagje vloeibaar / ah nee juh, het komt door al dat diwaterstofmonoxide in ons drinkwater), maar geen ervan slaagt erin te verklaren waarom Paul bij de minste schuifel vol op zijn kanis gaat.

Tsss, en dat bouwt torens van een kilometer en stuurt ruimteschepen naar Pluto. Gelukkig dat we tenminste wel weten hoe poezen spinnen – oh, wacht.

Perpetuum (Im)mobile

Ahwww, wat aandoenlijk, deze jongen is er serieus van overtuigd dat hij bijna een perpetuum mobile voor elkaar heeft. Het blijft ook verleidelijk hè.

Uiteraard trapt elk knutselend jongetje vroeg of laat een keer in deze val, en ik moet zeggen dat ik ook niet direct zie waaròm dit apparaat niet kan werken,* maar het helpt wel als iemand je op een gegeven moment uit de droom helpt dat een perpetuum mobile per definitie een natuurkundige onmogelijkheid is.

Men kan zijn tijd wat dat betreft stukken beter verspillen aan iets wat wèl kan, namelijk een perpetuum immobile:

Met dank aan BoingBoing en Blinde Schildpad.

* Update: Ah, hierom niet.

Wat? (2004-2010)

Waar het raakvlak tussen boodschap en bericht het mededeelzame aanroert, daar bevindt zich de communicatie. Als handvat van de ene hersenpan naar de andere hakt de mens stukjes werkelijkheid in rudimentaire vormen die als visvoer dienen voor de camera obscura die ons waarnemingsvermogen heet. Symboliek als concretie; omen als nomen. Maar de praktijk zou de realiteit niet zijn als er in die wrijving van discoursen niet onverhoopt een faux pas de deux optrad. De dichter kan zijn strofen nog zo zorgvuldig formuleren, de tanden die aan de vergankelijkheid van zijn medium knagen vallen buiten de perceptiekaders van hetgeen hij uit handen geeft. Schilderij wordt fotokopie; sonate wordt sirene. De brug tussen intentie en interpretatie is geslecht door het wanbegrip van het overdrachtelijke, de achteloze passant in een vacuüm van misverstane abstractie achterlatend.

Met zijn werk Wat? (2004-2010) tracht veelbelovend jong opkomend talent D. Rabkikker in een reeks foto’s zonder weerga de serendipische kinken in de kabel van de babylonische informatiemaatschappij op onopgesmukte wijze in beeld te vatten. Gebruik makend van het spanningsveld tussen ruw, slecht afgewerkt materiaal en impulsieve kadreringen slaagt hij er op vernieuwende, welhaast innovatieve wijze in om een effect te bereiken.

Drabkikker gaat zijn proefschrift inleveren heeft zijn proefschrift ingeleverd!

Argh, wat een stresswerk. Honderden voetnoten langslopen, duizenden Syrische citaten dubbelchecken, miljoenen puntjes onder de h, en niet te vergeten: een Algemene Eindconclusie. Dat laatste is het engste en het enige wat nog af moet, en de bedoeling is dat dat vandaag gaat gebeuren. Waarna het kreng uitgeprint kan om naar de promotiecommissie gestuurd te worden. Wens mij wijsheid, sterkte, moed en wat u allemaal nog meer kunt bedenken!

Update. Zo dan, conclusie naar promotor gestuurd zodat die er nog even naar kan kijken, en dan kan de boel morgen de deur uit. Ik ben momenteel te gaar om dingen tot me door te laten dringen.

Update 29-10-2010. Het is gebeurd. Nu kan ik echt opgelucht ademhalen. Heel erg bedankt voor al jullie harten onder mijn riem! Drabkikker gaat een blik Schultenbräu opentrekken.

Viervoudige regenboog?

Op mijn internetomzwervingen liep ik zojuist tegen de volgende afbeelding aan, van wat naar het schijnt een viervoudige regenboog is (klik voor groot):

De meest voor de hand liggende reactie is natuurlijk ‘Vette Nep!’, maar ik weet het zo net niet. Het plaatje ziet er, de onwaarschijnlijkheid van het afgebeelde even terzijde, tamelijk natuurlijk uit. Als ermee geknoeid is, dan in ieder geval door iemand die er zorg aan heeft besteed, en niet simpelweg dezelfde regenboog drie keer heeft lopen knippen en plakken. Kijk maar naar het verschil in breedte en verdeling van helderheid tussen de vier bogen.

Dus, even aannemende dat de foto authentiek is: wat zien we hier dan in godsnaam? Als u toevallig in de atmosferische optiek zit, dan weet u dat normale regenbogen nooit meer dan éénmaal verdubbeld kunnen worden. Bovendien zit dan de secundaire boog een stuk verder van de primaire vandaan dan in dit plaatje, is zij vager en heeft zij een omgekeerde kleurvolgorde, dus met rood aan de binnenkant. Drie-, laat staan vierdubbele regenbogen zijn fysiek onmogelijk.

Dat wil zeggen: als de verdubbeling het gevolg is van interne reflectie in regendruppels. Maar er zijn nog andere manieren waarop een regenboog vermeerderd kan worden, en met behoud van kleurvolgorde, namelijk als er onregelmatig gevormde druppels in het spel zijn, of als de regenboog wordt weerkaatst in bijvoorbeeld een wateroppervlak.

Het toeval wil dat Atmospheric Optics juist zijn laatste twee OpticsPods aan Rare Regenbogen heeft gewijd, en wat we hier hebben lijkt aardig in die hoek te liggen. De verschijnselen zijn goeddeels onverklaard, erg zeldzaam en hebben voor zover bekend nooit tot een configuratie als in de foto geleid. Dus àls dit echt is, dan hebben we iets ontzettend bijzonders.

Ik heb inmiddels met de beheerder van Atoptics gecommuniceerd, die me aanraadt te achterhalen waar deze foto vandaan komt en of er meer zijn, zodat er gecontroleerd kan worden of er vervalserij in het spel is. Tevens wees hij mij erop dat er in de foto ook nog een heel vage normale secundaire boog zichtbaar is. Verdomd! Het is een vijfvoudige regenboog!

Goed, dat wordt dus speurtocht geblazen naar de origine van het plaatje. Tips & suggesties van harte welkom!

Status update: Rondgoogelen (mede met dank aan Blinde Schildpad) op de naam van het plaatje (wQJ3w.jpg) levert onder meer een Zweeds forum op, waar de heersende tendens zich lijkt te kristalliseren rond de opinie dat het homofiel is om over regenbogen te discussiëren. Constructiever is wat de eerste attestatie (en dus mogelijk de bron) van het plaatje lijkt te zijn, zijnde een tweet op 13 Oktober van ene Matt Hunter. Eens kijken wat die te melden heeft.

Update 2: Ho! Schilpmans vindt zojuist een veel oudere voorkomst* uit 2004, alhier. Van ene timmeko, en met de toevoeging ‘photoshopped’. Het is niet helemaal duidelijk of dit een mededeling van timmeko zelf is, in welk geval we de zaak als afgehandeld kunnen beschouwen, of dat het het oordeel van iemand anders betreft.

* © Absent Martian

Ik herhaal mijn punt: àls er aan het plaatje is geknoeid, dan in ieder geval met vaardigheid. Een regenboog is doorzichtig, dus als je daarmee aan het knippen en plakken slaat neem je de achtergrond (de wolken) mee, wat opvalt als je het niet zorgvuldig maskeert. Dit probleem is te ondervangen door een aparte afbeelding te gebruiken van een regenboog met egale hemel erachter, en die als halfdoorzichtige layer over een doel-afbeelding heen te plaatsen. Maar als dat is wat de maker heeft gedaan, dan is hij er zich in ieder geval bewust van geweest dat de richting van het zonlicht in die doelafbeelding direct van achteren moest komen zoals dat hoort bij regenbogen, want zoals u aan de bomen kunt zien is dit inderdaad het geval. Voorts kan men zich afvragen waarom hij de vier bogen zo rommelig ten opzichte van elkaar heeft geplaatst en niet netjes op gelijke afstand zoals bij een echte dubbele regenboog, wat veel geloofwaardiger was geweest, en daardoor dus juist minder geloofwaardig, als u me vat.

Anderzijds zijn er wel een paar puntjes die op manipulatie zouden kunnen duiden, te weten:

1. De eerste en de derde, respectievelijk de tweede en de vierde boog lijken qua breedte en helderheid nogal op elkaar, en zouden dus het resultaat van knip- en plakwerk kunnen zijn;

2. De tweede boog van binnen lijkt zelf een tikje dubbel te zijn, en ongeveer ter hoogte van de boomtop een vreemde knik te vertonen:

Einduitslag: Helaas. Padman heeft met timmeko gecommuniceerd en die antwoordt het volgende:

Yes, that was me. a long time ago. it is most definitely photoshopped.
Thanks for your comment.

Well. That settles it, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Niettemin: duimen omhoog aan timmeko voor een overtuigend staaltje photoshoppen!

Bouw je eigen zonnestelsel (cont’d)

Weer een leuk zwaartekrachtsimulatieprogrammaatje gevonden. Een beetje vergelijkbaar met het vorige, maar dan desgewenst met veel meer planeetjes tegelijk, hetgeen bijzonder inzichtelijk is om te zien hoe uit een chaotische stofwolk een stabiel planetenstelsel ontstaat, met manen en al als u geluk hebt. Klik helemaal linksonder op ‘Generate proto disk’ en schouw toe!