Naar aanleiding van die Epische Kerkscheuring® een tijdje terug kreeg ik ineens filmpjes in mijn aanbevelingen aanbevolen van ene Pater Hugo. Ik had nog nooit van de man gehoord en aandrangen tot katholicisme vertoon ik doorgaans nauwelijks, maar zijn beschouwingen vind ik verademend verfrissend, heerlijk Gronings-nuchter, taalspitsvondig hilarisch en authentiek tot nadenken stemmend.
Hugo kluizenaart te Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen en je kunt zijn missen ter plaatse bijwonen van mei tot half september en/of hier terugkijken. Bloggen doet hij ook.
Stilte staat of valt niet met de afwezigheid van geluid, maar wel met de afwezigheid van lawaai.
Lawaai is geen neutraal woord dat simpelweg ‘veel geluid’ betekent. Lawaai heeft altijd iets te maken met agressie of met verveling (en die twee zijn naaste familie van elkaar). Lawaai is bijvoorbeeld het eindeloze geleuter dat menig mensenleven verstrooit in de leegte die het tegenovergestelde is van stilte. Het bewustzijn wordt erdoor verleid zijn aandacht van het ene naar het andere te verplaatsen, het liefst naar dingen die hem niet aangaan, en dat eindeloos en eindeloos. Lawaai dringt zich op in de hardgekleurde reclamekreten die overal om ons heen dringend en dwingend staan te schreeuwen. Lawaai leeft zich uit in de oppervlakkigheid van flitsberichten op televisie en vooral het internet (dat beter lawaainet had geheten). Lawaai bloeit en gedijt vooral daar waar de koppen van de mensen zwaar zijn van trots, gretig om commentaar te leveren, leeg van afgunst en vol van weetjes die net zoveel wegen en net zo ruiken als windjes.
Drabkikker 